Allereerst: ja, ik weet dat het alweer 10 februari is voor ik ein-de-lijk aan mijn blog begin. Oeps! Ik weet niet precies wat er gebeurd is, maar blijkbaar vliegt de tijd? Neemt niet weg dat ik jullie graag meeneem in mijn januari 2026. Zo bizar dat alweer het vierde kalenderjaar dat ik in Denemarken woon zich heeft aangediend. Die begon wit, groen, roze en gezellig: met sneeuw, noorderlicht en hygge. Én er is steeds langer daglicht. Yes!
Lekker aan de hygge in eigen huis
In mijn vorige blog nam ik jullie mee in de tradities van Kerst en Oud&Nieuw. Januari is in verhouding toch een hele andere maand. Niet zo gek, want na al die decemberdrukte ben je wel even toe aan rust. Kortom: de hygge zet door.
Hoe dat hier in z’n werk gaat? Ik spot op Instagram een makkelijk recept voor veganistische wienerbrød (spandauer, als je wil), net voordat we inkopen gaan doen. Gelijk kan ik het boodschappenlijstje aanpassen, de juiste ingrediënten erbij halen en een dag later zitten we aan heerlijk wienerbrød. Experiment geslaagd! Op de foto zie je ze nog zonder wit glazuur. Daarvoor moeten ze namelijk eerst even afkoelen en ik kon het proeven natuurlijk niet zo lang uitstellen… 😉
Een wit landschap
Ook in Nederland hebben jullie sneeuw gehad (gevolgd door zo veel ijzel dat ik mij af ging vragen wat er aan de hand is in Nederland?). Denemarken mocht ook sneeuwvlokken verwelkomen! Alhoewel… Het wordt in februari spectaculairder dan in januari en aangezien deze blog over januari gaat, hou ik mij daar netjes aan.
De voorspelling voor Fyn: 10 tot 15 centimeter sneeuw. De realiteit: misschien een halve centimeter. Dat deert niet op het platteland. Aangezien het ook constant onder 0 graden is, gaat de sneeuw nergens heen. Alle akkers zijn wit en de wegen waarop niet schoongemaakt wordt, blijven ook altijd een beetje wit. Elke winter wordt er wel ergens gezegd: ‘de gemeente heeft te veel bezuinigd op het strooien’ en dat snap ik wel. Bovendien zijn er zo veel kleine weggetjes waar weinig gereden wordt, dat die niet in de scope van de gemeente komen en dus voorzien blijven van een wit laagje.
Overigens ging de sneeuw op den duur wél ergens heen: het begon behoorlijk te waaien en daardoor hoopte de sneeuw zich op. Opeens werden de akkers weer groen/bruin (afhankelijk van wat er wel/niet verbouwd wordt) en lagen er sneeuwbergjes langs de akkers. Deze pakken sneeuw bleken best stevig te worden door het koude weer. Iets wat ik weet door onze hond, die DOL is op sneeuw en overal overheen wil rennen en door de sneeuw wil rollen.
En toen was er (wit) Noorderlicht!
Wederom iets wat in Nederland ook te beleven was: het Noorderlicht was goed te zien! Jeetje, dat we dat soort cadeautjes van moeder Natuur mogen ontvangen. We hebben het geluk van het Noorderlicht al mogen ervaren in oktober 2024 (dat is al even geleden) en dat overkwam ons zomaar weer. Wel grappig: het groene licht van de foto is voor mij qua zichtbaarheid ook wel redelijk wit geweest. Dat kan ook goed voorkomen, omdat onze ogen het licht op die manier registreren. De camera kan het dan wel groen op de foto krijgen. Het was ook nog roze, dát kon ik wel gelijk als roze zien. Bijzonder fenomeen blijft dit toch.
Een koperen huwelijk
De maand vloog eerlijk gezegd voorbij. Ik ben wat minder bezig met mijn telefoon en laat deze ook liever links liggen. Dat betekent ook dat er geen foto’s zijn van toffe dingen die gebeurd zijn.
Een bevriend stel was deze maand namelijk 12,5 jaar getrouwd en zo’n koperen huwelijk vieren ze hier in Denemarken graag!
Dat betekende dat mijn vriend en ik op de avond vóór het jubileum samen met andere vrienden en familie van het echtpaar voor hun huis een halve ‘erepoort’ aanbrachten (ik keek vooral toe). Bij het huwelijk in Denemarken horen veel tradities. Op je trouwdag staat er ook een erepoort voor je voordeur, waar je doorheen loopt als je getrouwd bent en je huis in gaat. Die poort maakt zijn terugkeer bij de grotere mijlpalen. Een halve (want halverwege de 25) poort voor 12,5 jaar huwelijk, een hele poort voor 25 en ook eentje bij 50 (en 60 als je het zo ver brengt). Afhankelijk van de mijlpaal wordt de decoratie van de poort gekozen.
Om een beetje een indruk te krijgen van waar ik in vredesnaam over praat, kun je ook een kijkje nemen op deze site waar ze dit soort poorten kant en klaar voor je maken.
Nadat de poort stond, werden we binnen uitgenodigd voor een hapje eten (fijn, want het was ZO koud buiten). De volgende ochtend stond een groot deel van de club om 7 uur op de stoep om het paar toe te zingen. Daar was ik zelf niet live bij, maar heb begrepen dat de avondactviteit wel het belangrijkste was om bij te zijn. Overigens zagen we iedereen een paar weken later wederom, toen bij het officiële feest om deze mijlpaal te vieren. Kortom, je bent er maar druk mee. Wel heel gezellig! En ook fijn om in de winter ook redenen te hebben om meer onder de mensen te zijn dan thuis in je donkere huis te zitten. Toch?
Tijd om te puzzelen
Overigens heb je mij daar niet mee hoor, lekker thuis zitten. Zeker in de avonduren, als het zo donker is buiten, is het heerlijk toeven op de bank. Of aan de eettafel met weer een nieuwe (eerder gelegde) puzzel voor je neus. Eind januari besefte ik mij dat ik niet meer had gepuzzeld sinds de adventkalenders van december klaar waren. Hoe kan dat nou?! Dus ik pakte gelijk een 500-stukjes puzzel erbij om weer lekker bezig te gaan en dat is heerlijk.
En dat was mijn januari wel zo’n beetje! Er werd ook weer Deense les gegeven en gefreelancet, maar daar gebeurde niet iets nieuws in wat hier absoluut moet staan.
Zoals ik in de inleiding al schreef, vliegt de tijd. Dus ik zie jullie over 3 weken alweer, want dan is het alweer maart! Die tijd vliegt, toch?
