Februari zit er weer op! Wat kan ik zeggen? Het was een maand met én zonder sneeuw en met privégebeurtenissen waar je toch wel even van onder de indruk bent. Na het Koperen bruiloftsfeestje van vorige maand volgde er deze maand nog eentje, evenals twee uitvaarten én een eigen bruiloft! Jaja, er is een hoop gebeurd. Lees je mee?
Nog altijd veel sneeuw
In januari was er al sneeuw gevallen en in februari keken we ook nog wekenlang tegen witte weilanden en wegen aan. Ik hoorde iemand zeggen dat we uiteindelijk 5 weken naar een sneeuwlandschap hebben gekeken en dat voelt als waarheid. Op enig moment werden we hier op Fyn wakker met een sneeuwdek van 18 centimeter hoog!
Dankzij de boerenburen werden de wegen wel enigszins sneeuwvrij gemaakt, maar lange wandelingen zaten er voor mij niet echt in. De wind maakte het nog extra leuk door sneeuwduinen te maken (en in waaiende sneeuw wandelen is ook weer next level). Ah, hoe dan ook: het had ook wel zijn charme dat de wereld wit was én het voelde daardoor minder donker in de nacht!
Eind februari kwam de temperatuur eindelijk weer eens boven nul uit en zo smolt de witte eenheid om ons heen met behoorlijke vaart. Eerlijk is eerlijk: dit is toch iets makkelijker wandelen en bewegen. In Denemarken kennen ze nog een ’tweede winter,’ dus ik wacht geduldig af of dit het laatste was of dat er nog meer volgt.
Deense uitvaart
Eigenlijk wil je er niet aan: mensen die overlijden en uitvaarten die je bezoekt. En toch is dat ook een deel van het leven. Bij enorm groot toeval overleden er kort na elkaar 2 mannen in onze omgeving, waardoor mijn vriend en ik twee keer een uitvaart bezochten.
Dat gaf ook gelijk weer een inkijkje in een stukje Deense cultuur, want hoe gaat zo’n uitvaart in zijn werk? Hoewel de uitvaarten op verschillende plekken in het land plaatsvonden, verschilden van grootte en van gevoel van naastheid, waren er duidelijke overeenkomsten.
Kerkdienst
Bij een Deense uitvaart begin je eigenlijk altijd met een kerkdienst. Daarin gaat de priester voor en worden er gezamenlijk liedjes gezongen. In beide gevallen was er iemand van de kerk aanwezig die ‘voorzong’: diegene zong luid en duidelijk, waardoor het voor ons ook makkelijker was om mee te zingen. Toevallig waren er bij deze 2 uitvaarten overeenkomsten qua liedjes, maar in principe kunnen nabestaanden zelf bepalen welke liedjes uit het psalmboek gezongen worden. Eveneens afhankelijk van de wensen kan het zijn dat er nog iemand anders een woordje wil doen in de kerk.
Net zoals in Nederland kan je begraven of gecremeerd worden. Begraven gebeurde bij onze eerste uitvaart in de ‘kirkegård,’ de begraafplaats bij de kerk. De andere overledene werd door de rouwauto van de kerk weggereden richting het crematorium.
Naar het forsamlingshus
Samenzijn is in Denemarken erg belangrijk en dat is ook na een uitvaart het geval. Nog in de kerk werden we uitgenodigd om af te spreken op de volgende locatie, om daar wat te eten en drinken te nuttigen. Dit kan bijvoorbeeld in een forsamlingshus: een lokaal gebouw, een soort aula, waarin allerlei samenkomsten plaatsvinden.
Afhankelijk van de wensen van de nabestaanden kan het zijn dat hier nog toespraken over de overledene gehouden worden, of dat er vooral met elkaar gekletst wordt.
Tijd voor een bruiloft!
Het voelde bijna alsof mijn vriend en ik een rol speelden in ‘Four weddings and a funeral,’ maar dan anders. Februari 2026 is namelijk ook de maand waarop we in het huwelijksbootje stapten!
Lekkere wisseling van onderwerp ook, van uitvaarten naar bruiloft. Op een bepaalde manier gaf het nog een extra stukje dankbaarheid met zich mee dat we deze dag met elkaar mochten vieren en dat het grootste deel van onze directie families erbij konden zijn.
Goedkeuring voor je bruiloft
Trouwen in Denemarken? Dat kan hoor! Trouwen met een Deen? Ook dat kan. We hadden alleen eerst wel toestemming nodig van de Familie Rechtbank in Denemarken. Dat was geen moeilijk proces en we kregen snel goedkeuring. Daarna komt wel het volgende: die goedkeuring geldt voor 4 maanden…
Voor de toekomst zouden mijn man (!) en ik graag nog een groot feest geven met iedereen om ons heen, maar nu voor kozen we voor een kleine, burgelijke bruiloft. Ik zag het doemscenario namelijk al voor mij: al mijn lieve mensen uit Nederland naar Denemarken halen voor een bruiloft die vervolgens helemaal niet plaats zou mogen vinden… Dus liever nu eerst zo en dan later uitpakken. Safety first?
Korte samenvatting van de dag van de bruiloft
(een korte samenvatting, zou dat lukken?)
Op het gemeentehuis
Ons huwelijk werd gesloten op het gemeentehuis, wat waarschijnlijk weinig afwijkt van een Nederlands exemplaar. Eén van de raadsleden huwde ons (had ook de burgemeester kunnen zijn, maar die was niet beschikbaar). Met een simpele ‘ja’ van beide kanten en handtekeningen van ons en onze getuigen zat het officiële gedeelte in een mum van tijd erop. Ringen om onze vingers en tadaaa: getrouwd!
We konden op het gemeentehuis nog onze eigen meegebrachte champagne drinken en maakten een groepsfoto. Mijn ouders hadden ons een fotografe cadeau gedaan en dat was superfijn. Zo hoef je zelf geen seconde na te denken over foto’s als aandenken aan de dag.
Na het half uurtje op het gemeentehuis werden we buiten onthaald door vrienden en collega’s, die met rijst gooiden en ons verrasten met bloemen en cadeautjes. Superlief en we waren enorm verrast!
Kleine fotoshoot
Mijn man en ik (ja, leuk om te schrijven hoor, haha) liepen met de fotografe naar het strand vlakbij om daar het mooie moment te vereeuwigen met een kleine fotoshoot. Mijn tante ondersteunde gelukkig als tassen- en jassendrager én mazzel: het was droog en enigszins licht buiten! Daar hadden we ons nog een beetje ‘zorgen’ over gemaakt: het weer. Je hebt er weinig invloed op, maar het was supergoed weer voor een februari bruiloft fotoshoot, als je het mij vraagt.
Eten met onze families
Na de fotoshoot reden we naar het huis van mijn schoonouders. Daar gingen we met z’n allen genieten van een heerlijk feestmaal. Tijdens het eten waren er nog toespraken, liedjes en een hoop blijheid en fijnheid. Echt: dat we dit mochten delen met onze families was zo’n fijn, groot cadeau!
We kregen ook nog te maken met een aantal Deense tradities voor de bruiloft:
- Als de aanwezigen met hun mes op hun borden tikken, moet het bruidspaar boven tafel zoenen.
- Als de aanwezigen op de vloer stampen met hun voeten, moet het bruidspaar onder tafel zoenen.
- Als de aanwezigen met hun mes tegen het glas tikken, moet het bruidspaar op de stoel gaan staan en zoenen.
- Voor middernacht dans je de bruidswals en aan het einde van de wals wordt de punt van de sok van de bruidegom afgeknipt (symbool voor niet kunnen vreemdgaan).
- En voor het huis staat een ‘erepoort’ waar je dan als nieuwgetrouwd stel doorheen naar binnen gaat:
We doen het er maar mee! 😉
Cadeautjes en op naar huis
Zoals gezegd waren we al enorm verrast eerder op de dag en dat werd alleen maar meer. Veel mensen om ons heen hadden de moeite genomen om cadeautjes of bloemen bij mijn schoonouders af te leveren, of bij ons thuis. Zo zaten we dus nog een tijdje op de bank cadeautjes uit te pakken, waarbij ik nog een paar keer een traantje heb gelaten.
En toen was het tijd om naar huis te gaan… Nog altijd zo dankbaar voor alles wat we die dag mee hebben mogen maken!!
Mini-huwelijksreis en nog een koperen bruiloft
Een week later stond er op de kalender nog een koperen bruiloft genoteerd. De meeste leeftijdsgenoten van mijn man tikken deze jaren de 12,5 jaar huwelijk aan en dat merken we in de uitnodigingen die onze kant op komen (leuk!). Dit keer vond het feestje plaats in Djursland, een deel van Jutland ten noorden van Aarhus. We huurden een knusse Airbnb en maakten er een kleine huwelijksreis van en trokken voor 2 nachten naar het Jyske.
Het feestje was weer geslaagd, al waren er wel minder tradities dan bij het vorige feestje. Ik miste de bruidswals voor middernacht, maar van andere aanwezigen begrepen we dat die traditie misschien meer op Fyn plaatsvindt dan in Jutland. Zo zie je maar weer! Alles kan verschillen.
Het was 1 maart toen we weer naar huis reden en daarmee is het ook hoog tijd dat deze blog op een einde komt. Als je tot hier bent gekomen: wat leuk dat je wilde meelezen met deze zeer intensieve maand! Ik heb geen zin gewijd aan andere dagelijkse beslommeringen, maar ook die vonden plaats. Fijn ook, dat de dagelijkse dingetjes ‘gewoon’ plaats blijven vinden tussendoor.
Tot de volgende keer!
