Welkom! Na bijna 3 maanden stilte is er eindelijk weer een blog met een terugblik op de afgelopen maand(en). Er heeft nogal een verandering plaats gevonden in mijn leven, waardoor ik de blog even heb gelaten voor wat deze was. Lees je mee wat deze magische verandering is plus random andere updates van de afgelopen tijd? We duiken in april, mei én juni.
Opmaat naar de verandering (terugblik op april)
Oorspronkelijk had ik nog een aantal foto’s verzameld op wél een blog te schrijven over april. Als ik er zo naar kijk, zie je de opmaat voor de magische verandering al tevoorschijn komen. De activiteiten:
- Schilderen op nummer
- Planten verpotten
- Koningsdag in Nederland op tv kijken
- Korte wandelingetjes maken
- Koekjes bakken
- Puzzelen
De ‘grootste’ activiteit was dat mijn man en ik hebben geholpen bij het verzamelen van zwerfafval in de omgeving. We troffen vooral veel peuken en wat losse dingetjes (blikjes en snoepverpakkingen). Doorgaans vind ik het in Denemarken best oké qua zwerfafval, maar soms worden er toch regelmatig blikjes uit het raam gekieperd.
De grote verandering (mei)
Waarom was mijn april zo kneuterig? Ik zat in de laatste periode van de opmaat naar de grote verandering… Het was tijd voor zwangerschapsverlos en in mei gebeurde het dan echt: ik ben moeder geworden!
Dat is echt een bizar wazige zin om te schrijven en het voelt nog steeds niet echt als iets wat heel realistisch is. Maar het kindje is er en ik ben de mama.
De zwangerschap
Je hebt op deze site, blog of op mijn Instagram niet mee kunnen krijgen dat ik zwanger was. Dat er een baby’tje in mijn buik groeide, vond ik een heel persoonlijk proces. Zodanig persoonlijk, dat ik het eigenlijk alleen deelde met de mensen om mij heen. Ik vond dat ook een stuk rustiger, want anders wil iedereen graag op de hoogte blijven. Heel lief, maar ook intensief. En ik vond het al intensief genoeg.
Vaak vergelijk ik dat met een sollicatiegesprek: je vertelt de mensen om je heen dat je uitgenodigd bent voor een gesprek. Vervolgens hoor je van ze voor het gesprek, na het gesprek én ‘moet’ je ze op de hoogte houden van hoe het verder gaat. Zonder dat je weet of het eindresultaat het gewenste is.
Dus zo bleef het achter de schermen voor mij. Want ja, zwanger zijn is één ding, maar zwanger zijn in een ander land en andere cultuur dan waar je opgegroeid en je 35 jaar hebt gewoond, is nog weer iets anders. Over die verschillen blog ik nog wel een andere keer, maar ik ben heel dankbaar en blij dat alles goed verlopen is en we goed gesteund en ondersteund werden door het systeem. En nog steeds!
De bevalling
Op enig moment in de zwangerschap kwam wel dat bizarre besef: dat wat er in mijn buik zit, moet er hoe dan ook een keertje uit. En dan gaan we meemaken hoe en wat.
Het werd uiteindelijk een snelle en vlotte bevalling. Ik beviel in het ziekenhuis in Svendborg en ben heel goed ondersteund door mijn man en het (fantastische) personeel aldaar. Kort na de bevalling kreeg ik echter krampaanvallen en bleek ik een vorm van zwangerschapsvergiftiging te hebben: het HELLP-syndroom. ‘Gelukkig’ bleef het bij de krampaanvallen en kreeg ik razendsnel de juiste hulp. Zo wil het gebeuren dat er tussen de eerste krampaanval en mijn volgende moment van bewustzijn zo’n 6 uur zit. Heel bizar (ik heb niks bewust meegemaakt) en dat had ook even tijd nodig. We bleven nog wat langer in het ziekenhuis (na een overplaatsing naar Odense). Gelukkig mochten we na 3 nachten in het ziekenhuis weer naar huis en ontdekken hoe ons gezinnetje zou gaan functioneren.
Het moederschap ontdekken
Zo zit je dan opeens aan de andere kant van 9 maanden zwangerschap: je bent moeder. Ook al heb ik het vriendinnen zien doen, ben ik iemands dochter en is er genoeg te lezen en wordt er genoeg aangeboden; je ervaart het blijkbaar pas als je het bent. En daar zijn we dan! Nog steeds, in een andere cultuur (daarover een andere keer meer!).
En zo maar door (juni)
Voor wie het moederschap of vaderschap meemaakt (of heeft gemaakt), dan herken je misschien wel dat die eerste maanden een waas worden. In de zin: je denkt dat je 2 nachten geleden een keertje 3 uur hebt geslapen, maar dat is alweer langer geleden of de duur was anders. Welke dag het ook is, elke dag is een nieuwe en de baby bepaalt. En dat mag de kleine.
Daarom heb ik over juni eigenlijk niet zo veel te vertellen. We vinden onze weg met de kleine en nu (in juli) voelt het soms alsof er wat meer rust ontstaat. Waardoor ik (in etappes) deze blog heb kunnen schrijven. En nu ook maar gauw af maak, zodat jullie dit in elk geval kunnen lezen.
Tot snel weer!
